Lex

Focus op de poort!

Beste lezers,

Het is zo lastig om een dochter te hebben die een gedetineerde is, onvoorstelbaar.
In het begin dan wel nog iets zwaarder dan nu na 7 maanden. Zodra je namelijk met je vriendinnen bent komt al snel de vraag hoe het met je dochter gaat. In het begin wist ik dus totaal niet hoe ik hierop moest reageren. Ik zei al snel dat ze een rondreis ging maken zonder telefoon om tot rust te komen. Nu houdt ze ervan als ik eerlijk ben, maar ik denk dat ik in deze situatie wel juist heb gehandeld.

Ondanks dat ze niet meer heel lang in de gevangenis zal zitten, heeft ze denk ik haar lesje wel geleerd. Als ik haar namelijk spreek of zie, hoor ik de angst en onzekerheid in haar stem. Ze was namelijk nooit op haar mondje gevallen, maar toch merk ik nu dat ze het heel zwaar heeft. Maar dat geeft niet, zo weet zowel zij als haar vriendin wat ze niet meer moeten doen als ze buiten weer worden herenigd, ten minste als ze nog vriendinnen zijn wat mijn dochter in ieder geval wel hoopt, omdat ze het steeds heeft over een misverstand dat is ontstaan. Over de zaak zelf praat ik liever niet, aangezien ik zelf niet eens weet waar het over gaat! Mijn dochter wil mij dan hier ook buiten laten en tuurlijk heb ik de mogelijkheid om te googelen, maar dat doe ik niet omdat vertrouwen bij ons een hele belangrijke rol speelt.

Mijn eerste tip is dan ook: Respecteer de keuze van jouw gedetineerde zoon of dochter als je die hebt! Hij of zij maakt die keuze niet voor niets.

Het is ook vervelend als ik blijf overdenken, en dit gebeurt ó zo vaak, en het gaat over de minst belangrijke dingen zoals: ‘’Zou het makkelijker zijn geweest als ik een zoon had, aangezien je vaker hoort dat die vast komen te zitten, en zou het dan makkelijker zijn geweest om het tegen mijn vriendinnen te ….’’ Stop! Dit is dan ook gelijk mijn tweede tip voor de geïnteresseerde lezers, niet alleen voor de mensen die iemand zijn verloren door gevangenschap. Zodra je denkt aan iets waar jijzelf niets aan kan veranderen, besef dat en neem de situatie zoals die is, het is helaas niet anders.

En als derde en laatste tip wil ik zeggen: Focus op de poort! Ik zie nu al voor me hoe over 102 dagen de poort opengaat en mijn dochter ondanks haar harde kant mij vol tranen van blijdschap in mijn armen vliegt. Fantaseer over die geweldige dag dat je wordt herenigd, want geloof me die dag komt eraan.

Ook al geef ik niet vaak graag mijn eigen mening over dingen die ik niet 100% zeker weet, toch doe ik het, en daarom wil ik graag zeggen tegen alle gevangene vrouwen & mannen;

Jullie hebben vast (en bijna zeker) goede eigenschappen, alsjeblieft benut die zodra jouw poort opengaat!

Liefs Eleonora

Pin It on Pinterest

Share This